مرا چه باک ز باران

که گیسوان تو چتری گشوده اند

مرا چه باک ز مرگ

که بوسه های تو پیغام های قیامند

بدرودهای تو

تکرارهای سلامند …

.

.

.

.

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

تو می ایی و من گل می دهم در سایه چشمت

و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

.

.

.

.

بارون و دوست دارم هنوز

چون تو رو یادم میاره

حس می کنم پیشه منی

وقتی که بارون می باره

.

.

.

.

صدای باران زیباترین ترانه خداست

که طنینش زندگی را برای ما تکرار می کند

نکند فقط به گل آلودگی کفشهایمان بیندیشیم …

.

.

.

.

چه سنگین گذشت عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد باران صورتم را

گریه ام ، فریادم ، تنها سکوتی بود

تا حرفهایم در بستری از بغض بخوابند …

.

.

.

.

بارون که می بارد باز با ترانه یا باز بی ترانه

من عاشق تر گریه می کنم

و رو به آسمان فریاد می زنم دوستت دارم

.

.

.

.

زمانی شعر می گفتم برای غربت باران

ولی حالا خودم تنهاترم

تنهاتر از باران . . .

.

.

.

.

وقتی دلم برات تنگ می شه

میرم پشت ابرها زار زار گریه می کنم

پس یادت باشه هر وقت بارون میاد دل من برات تنگ شده